Wij-stenen

Voor pastoraal in en rond de school

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte

Welkom

E-mail Afdrukken

Inleiding

Dit is mijn allerlaatste

Dit is mijn allerlaatste Wij-Stenen.

Het is best lastig om die vijf woorden neergeschreven te krijgen.

Nochtans is het een heel eenvoudige zin. Eentje dat een kind bedenken kan: onderwerp – werkwoord – gezegde. Ik heb vaak ingewikkelder zinsconstructies uit mijn hersenen en computer gewrongen de voorbije vierentwintig jaar. Het is verduveld lastig om die zin op papier te krijgen, omdat de inhoud zo definitief klinkt. Na de mededeling dat ik de pen neerleg, kan geen nieuwe gedachten meer volgen. Ze duldt enkel nog een punt. Punt, geen andere lijn.

Dat is net in tegenspraak met wat ik bijna 25 jaar heb gedaan: als pedagogisch begeleider  scholen, directies en personeelsleden begeleiden in de identiteit en de pastoraal op school en hierbij bespiegelingen onder woorden brengen in de hoop dat ze andere beschouwingen en gedachten zouden opwekken. Woorden vonken andere woorden aan. Schrijven is een heel actieve vorm van nadenken. Schrijven dwingt een mens om de gedachten te ordenen, zodat er weer nieuwe ideeën kunnen ontstaan. Geschreven woorden zijn geboetseerde gedachten. Zo kon ik ook mijn eigen denken blijven kneden. Daarom was elk woord van wat ik zei of schreef een voorlopig woord, nooit definitief maar ook nooit vrijblijvend naar inhoud.

Ik geloof immers sterk in de dialoog. Onze scholen worden meer dan ooit uitgedaagd om katholieke dialoogscholen te zijn. Zonder de dialoog sterft een samenleving of een school, zoals zonder de dialoog van het gesprek de mens doodgaat en zonder dialoog van het gebed God verdwijnt. Ik heb die dialoog steeds willen voeden, loyaal aan de boodschap van het Evangelie.

Met grote dankbaarheid kijk ik vandaag terug op die bijna 25 jaar dat ik als pedagogisch begeleider de Limburgse wegen mocht doorkruisen om in dialoog te gaan met zoveel mensen in de pastorale groepen in onze scholen. Ik verlaat een grote vriendenploeg van collega’s, directies, personeelsleden die mij al die jaren de kans hebben gegeven om te blijven groeien in mijn eigen geloof. Dankbaarheid vervult mijn hart. Het waren vaak hun woorden die mij uitdaagden in mijn christenzijn en mijn begeleidingswerk.

Het is met grote dankbaarheid dat ik ook terugkijk op tweeënveertig jaar onderwijs in de Limburgse Kerk en onderwijswereld. Ik zou niet zijn wie ik ben, had ik niet dat onvoorstelbare geluk gehad om mij steeds te mogen voeden aan het Woord (met een hoofdletter). Misschien was dat wel de diepste bedoeling van mijn onderwijsopdracht: verwijzen naar die Bron die tegelijk verleden en toekomst is en daardoor altijd inspirerend tot waarheid, goedheid en schoonheid.

Er komt nu, op 28 februari, een einde aan mijn opdracht als pedagogisch begeleider en als onderwijsmens. Een mens moet kunnen eindigen in schoonheid. Ik mag hopen dat ik hier en daar een steen(tje) heb verlegd in de rivier van anderen. Ik mag eindigen in schoonheid en dat vervult mij met grote dankbaarheid. Ik dank en wens alle collega’s die ik achterlaat, alle scholen en de talloze PAG-leden in die scholen, alsook alle lezers van Wij-Stenen alle goeds, veel succes in alle pastorale initiatieven en Gods zegen toe.

Dit was mijn allerlaatste inleiding voor Wij-Stenen.

Van harte

Jan Vander Velpen
Ped. Begeleider schoolpastoraal